1983 වර්ෂයේ සිට ලාංකීය නාට්ය කලාව වෙනස් මුහුණුවරක් ගත්තේය. මේ වකවානුව වන විට කොළඹ අවට මධ්යම පාන්තික නාට්ය කලාවක් බිහි වන්නට විය. ඒ අනුව වර්ධනය වෙමින් පැවති සිංහල නාට්ය කලාව වෙනුවට දෙමළ නාට්ය කලාවක් ද ප්රේක්ෂකයා හමුවට අවතීර්ණ විය. මේ යුගයේ දෙමළ නාට්ය කීපයක්ම බිහි වූ අතර ජාතිවාදය මුල් කරගත් සමාජය තුළ දෙමළ නාට්ය කලාව මඟින් උතුරේ සංවිධානය වූ තරුණ කණ්ඩායම් දෙමළ ජනතාව මර්ධනය කිරීමට රාජ්ය නීති යොදාගෙන ඇති ආකාරය ප්රශ්න කිරීමට කටයුතු කරන ලදී. 1978, 79 කාල වකවානුවලදී ලාංකීය ඉතිහාසය තුළ දේශපාලනික වශයෙන් වෙනස්කම් රැසක් ඇති වන්නට විය. මෙම යුගයන්හි ඇති වූ කලු ජූලියත් සමගම ලාංකීය නාට්ය කලාව පරිහානිමය ලක්ෂණ පෙන්නුම් කරන්නට විය. මෙම වකවානුවෙන් පසු ඇති වූ යුධමය වාතාවරණයත් සමගම ඇතැම් නාට්යකරුවන් රට අතහැර යන්නට විය. ඒ අනුව ලංකාවේ දකුණු ප්රදේශයේ දෙමළ නාට්ය කලාව සම්පූර්ණයෙන්ම අතුරුදහන් වූ නමුත් මඩකලපුව වැනි ප්රදේශ ආශ්රිතව තවදුරටත් දෙමළ නාට්ය නිර්මාණය විය.
කෙසේ නමුත් මේ වකවානුව වන විට බිහිව තිබූ දෙමළ නාට්ය අතරින් 1985 දී එස්. ශංමුගලිංගම් විසින් නිර්මාණය කරන ලද "With Sweat and Dust on their Shoulders" නම් නාට්යයත් 1992 දී නිර්මාණය කරන ලද "The Land of our Parents" නාට්යයත් විශේෂ තැනක් ගනී. මෙම දෙමළ නාට්ය ඔස්සේ උතුරේ එවකට පැවති යුද්ධය පිළිබඳ සාකච්ඡා කෙරේ. ඒ අනුව අවතැන් වූ දෙමළ ප්රජාවගේ ජීවිත පිළිබඳව මේ ඔස්සේ කතා කරනු ලැබේ.
මෑතකාලීන ලාංකීය නාට්ය කලාව තුළ ද ජන වාර්ගික ගැටලු හා යුද්දය තේමා කරගත් නාට්ය කිහිපයක් බිහි වී ඇත. ඒ අතරින් 2000 වසරේ නිර්මාණය කරන ලද සමන් ගාමිණී කුමාරසිංහගේ "මාගේ දේශය අවදි කරනු මැන" නාට්යය හා සුමේධ මුනසිංහගේ "රාජිණී ගැබ්බරයි" නාට්යය යුධමය වාතාවරණය තේමා කොටගත් නාට්යයන් වශයෙන් හඳුනාගත හැකිය.
