හෙන්රි ජයසේනයන් විසින් 1968 දී නිර්මාණය කරන ලද "අපට පුතේ මඟක් නැතේ" ස්වතන්ත්ර නාට්යය ලාංකීය සමාජ, දේශපාලන ආදී පදනම මත ගොඩනැගුනකි. නිදහස් අධ්යාපන ක්රමය ආරම්භ වීමෙන් පසු, එතෙක් ධනපති පන්තියට පමණක් සීමා වී තිබූ උසස් අධ්යාපන අයිතිය මෙරට ග්රාමීය දරු දැරියන්ටද හිමි වන්නට විය. එසේ වුව වර්තමානයේ පවා නිදහස් අධ්යාපනයෙන් නියම පල නෙළා ගැනීමට මෙරට මානව මානවිකාවන්ට හැකියාවක් ලැබී නැත. වර්තමානයෙහි ග්රාමීය සමාජයෙහි ආර්ථික දුෂ්කරත සහිත එහෙත් අතිදක්ෂ සිසුහු විවිධ ප්රශ්න සහිතව විශ්වවිද්යාලයන්ට අතුලත්ව උසස් අධ්යාපනය ලබති. එහෙත් එම අධ්යාපනයෙන් ඔවුන් පතන ලෝකය ගොඩනගා ගැනීමට නොහැකිව අපේක්ෂා භංගත්වයට පත්ව සිටින පිරිස අති විශාලය. මෙම නාට්යය එක්තරා ආකාරයකට පෙරලිකාර නාට්යයක් වශයෙන් හැදින්විය හැකිය. දිළිදු මවක හා පුතෙකු වටා ගෙතුණු සමාජයේ අනුවේදනීය තත්වය පැහැදිලි කරන කතා සන්දර්භයකින් මෙම නාට්යය සමන්විත වේ.
"උපාධි අපේක්ෂක තරුණයාගේ සියදිවි නසා ගැනීම.... තවමත් පේරාදෙණිය ඔහු ගැන කතාබහ කරයි..... පියා මියගොස්.... මවට තනිවම වියදම් දැරිය නොහැක..."
(Ceylon Observer, 1967.01.14)
1965 දී පේරාදෙණිය විශ්වවිද්යාලයට ඇතුළත් වූ ගැටඹේ ප්රදේශයේ පදිංචි වී සිටි ඒ. එම්. සුමනදාස පියා අහිමි වූවෙකි. කළුගල් තැලීම සිය ජීවනෝපාය කර ගත් මව තම පුතුට කෙසේ හෝ අවැසි මුදලින් කොටසක් සපයා දුන්නීය. එසේම විශ්වවිද්යාලයෙන් ලැබෙන ශිෂ්යාධාර ද ලබමින් අධ්යාපන කාර්යයෙහි නිමග්න වූ සුමනදාස පළමු වසර අවසන් පරීක්ෂණයෙන් අසමත් වෙයි. එහෙයින්ම ශිෂ්යාධාරය ද ඔහුට අහිමි වෙයි. මෙයින් කම්පාවට පත් ඔහුට තම අසරණ මවට මුහුන දීමට නොහැකි වෙයි. තමා ලද විශ්වවිද්යාල වරමින් ජීවිතය දිනනු වස් කැප වූ ඔහු උද්ගත වූ මෙම පරිසරය නිසා ඔහුට වැටහුණු එකම ගැල්වීමේ මාර්ගය වූ සිය දිවි හානි කර ගැනීම අවසන් විසදුම වශයෙන් ගනී.
No comments:
Post a Comment